Ik ben Carmen Luke. Begin dit jaar kwam ik als 26-jarige antropoloog samen met mijn partner in Laren wonen. In het Larens Journaal zag ik een oproep van Groen Laren om mee te denken over de toekomst van het dorp. Ik besloot naar die bijeenkomst te gaan. Sindsdien ben ik steeds actiever betrokken geraakt, omdat ik het belangrijk vind om als nieuwe inwoner iets bij te dragen aan de plek waar je woont.

Fast forward naar begin november, om twee voor twaalf, toen het geroezemoes klonk in het Brinkhuis. Koffie, gesprekken en een voelbare nieuwsgierigheid: wat laten we eigenlijk achter voor de volgende generatie? Ik neem jullie graag mee in mijn ervaringen tijdens het Uur van de Toekomst.

Ik ben geboren in Blaricum en spendeerde mijn eerste vier jaar in Muiden. Daar heb ik geen herinneringen aan, want ik was nog een baby. Daarna groeide ik op in Huizen. Dorps, gezellig, maar soms net te groot. Daarna ging ik studeren en wonen in Utrecht. Stads, gezellig, maar zeker weten te groot.

Kort woonde ik in eSwatini, een land met sterke sociale samenhang, ondanks (of misschien juist door) grote armoede en uitdagingen. Daarna woonde ik in New Mexico, waar El Paso, een stad met een van de laagste geweldscijfers in de VS, direct naast Ciudad Juárez ligt, ooit een van de steden met de hoogste moordcijfers ter wereld. Dat liet me zien hoe dun de grens tussen veiligheid en onveiligheid kan zijn en hoe belangrijk het is dat mensen elkaar blijven vasthouden. Blijven vinden, in plaats van polariseren.

Later kwam Lelystad, dat voor mij soms akelig anoniem voelde. Veel mensen naast elkaar, weinig mensen met elkaar. En nu woon ik in Laren. Dit dorp voelt als een warm bad. Een plek waar mensen elkaar nog groeten, waar je niet alleen woont, maar samen leeft. Die manier van samenleven is iets kostbaars. Iets dat we moeten koesteren en blijven voeden.

Ik ben opgegroeid in een tijd waarin je succes vooral zelf moest regelen. Je eigen huishouden, je eigen opvang, je eigen auto, je eigen netwerk. Gemeenschap werd niet gezien als een vermogen. Maar dat is het wel. Als tijden moeilijker worden, red je het niet alleen. Je hebt elkaar nodig.

Met die gedachte kwam ik op 8 november, samen met mijn verloofde, aan bij het Uur van de Toekomst in het Brinkhuis. Geen debat. Geen strijd. Gewoon een uur lang samen nadenken over wat Laren nodig heeft op de lange termijn. Het idee van kathedraaldenken stond centraal: bouwen aan iets dat je zelf misschien nooit afziet, maar waarvan je hoopt dat het stevig staat voor de generaties na jou.

Tijdens het gesprek ontstond een duidelijke rode lijn: sociale samenhang. Mensen willen blijven voelen dat ze deel zijn van een dorp dat elkaar kent. Niet allemaal dezelfde soort mensen, maar wel mensen die elkaar zien en elkaar iets gunnen. We spraken over vijf thema’s.

Verbinding

De wens was helder. Laren moet niet elitairder worden dan het nu al is. Mensen maakten zich zorgen over draagkracht, betaalbaarheid en de kwetsbaren in het dorp. Er klonk een duidelijke oproep om te investeren in plekken waar mensen elkaar ontmoeten. Denk aan buurthuizen, verenigingen en activiteiten waar iedereen kan aanschuiven.

Identiteit

Veel gesprekken gingen over jongeren. Hoe betrek je ze bij het dorp? Hoe zorg je dat ze hier kunnen blijven wonen? Ook inburgering kwam voorbij: nieuwe inwoners moeten niet naast de gemeenschap blijven staan maar erin groeien.

Lichaam en geest

Er was veel aandacht voor gezondheid. Niet alleen fysiek maar ook mentaal. Mensen willen meer plekken om tot rust te komen, meer contact met de natuur en meer aandacht voor elkaar. Gezonde mensen vormen een gezonde gemeenschap.

Natuur

Er ontstonden ideeën over samen voedsel verbouwen. Community-tuintjes. Leren over natuur, samen zaaien en oogsten. Niet alleen voor duurzaamheid, maar ook als manier om mensen bij elkaar te brengen.

Technologie en veiligheid

Techniek werd gezien als hulpmiddel. Er was interesse in gemengde woonvormen, bijvoorbeeld kavels splitsen zodat jong en oud naast elkaar kunnen wonen. Technologie kan helpen om zorg, veiligheid en contact makkelijker te maken.

Wat mij het meest is bijgebleven, was het vertrouwen dat in de ruimte hing. Mensen kwamen niet om te klagen. Mensen kwamen omdat ze voelen dat Laren een plek is waar je op elkaar kunt bouwen.

En dat is precies waar gemeenschap begint: in het besef dat het een vorm van kapitaal is. Geen financieel kapitaal, geen vastgoed, maar iets dat veel dieper gaat. Gemeenschap is een vermogen dat je opbouwt door te investeren in elkaar. En net als bij elk ander soort kapitaal geldt: je investeert vandaag, maar de echte opbrengst zie je pas jaren later, soms zelfs pas bij de generatie na jou.

Dat is ook wat de kathedraalbouwers zo bijzonder maakt. Zij wisten dat ze aan iets werkten waar ze zelf nooit volledig gebruik van zouden maken. Ze legden stenen voor mensen die ze nooit zouden ontmoeten. Ze bouwden voor de kinderen van hun kleinkinderen.

Zo werkt het ook met gemeenschap. De tijd en aandacht die wij investeren in ontmoeting, samenhang, betaalbare woningen, zorg voor kwetsbaren en ruimte voor jongeren… dat zijn de stenen die de basis vormen voor een dorp dat ook over vijftig jaar nog warm, veilig en verbonden voelt.

Je bouwt dus niet alleen voor jezelf, maar voor wie na jou komt. En als wij vandaag niet investeren in onze gemeenschap, dan erven de generaties na ons geen stevig huis, maar losse stenen.

Gemeenschap is ons gemeenschappelijk vermogen. Het groeit alleen als we er samen aan bouwen. De kathedraalbouwers gingen door omdat ze geloofden in wat na hen kwam. Wij staan nu voor dezelfde opdracht. De keuzes van vandaag bepalen hoe Laren er over vijftig jaar uitziet. Niet voor onszelf alleen, maar voor de mensen die hier later wonen, werken, opgroeien en oud worden.

De toekomst hoeven we niet te voorspellen. We moeten haar samen bouwen. Steen voor steen. Keuze voor keuze. Dat is de kracht van een dorp. Dat is het vermogen dat ons allemaal draagt.

Met een hoofd vol ideeën en een goed gevoel gingen we naar huis. De toekomst is niet af, maar we zijn begonnen met bouwen.

We nemen alle inzichten, zorgen en ideeën mee in het schrijven (bouwen) van ons nieuwe verkiezingsprogramma. Het Uur van de Toekomst heeft ons waardevolle input gegeven die we niet alleen willen verwerken, maar ook willen blijven ophalen in het contact met inwoners. Dank daarvoor.