We stellen je graag weer iemand voor. Vandaag is dat Wilfried Kok

Ik ben opgegroeid in Laren. Tot mijn achttiende woonde ik hier, daarna ging ik weg — naar Eemnes, Hilversum — zoals dat gaat. En toch bleef Laren trekken. Vier jaar geleden kwam ik terug. Dat voelde niet als een verhuizing, maar als thuiskomen.

Voor mij is Laren het mooiste dorp van het land. Niet alleen vanwege de natuur, al speelt die een grote rol. Het groen, de rust, de ruimte om even op adem te komen — dat doet iets met je. Maar het zit ook in de mensen. In het dorpse. In het feit dat je hier nog verschillende levens naast elkaar ziet bestaan.

Juist daarom vind ik het lastig om te zien hoe wonen hier steeds minder vanzelfsprekend wordt. Koopwoningen zijn voor veel mensen onbereikbaar geworden. Jongeren die hier opgroeien, kunnen vaak niet in hun eigen dorp blijven wonen. Mensen die hier hun netwerk, hun geschiedenis en hun leven hebben, moeten noodgedwongen verder kijken. Dat schuurt.

Ik ben niet iemand die van nature politiek is. Ik geloof meer in aandacht, in zorgvuldigheid en in verantwoordelijkheid nemen voor de plek waar je leeft. Voor mij begint dat bij goed kijken: wat maakt Laren zo bijzonder, en hoe zorgen we dat dat niet langzaam verdwijnt?

Daarom zet ik me in. Omdat een dorp geen decor is, maar een gemeenschap. En omdat thuis zijn iets is wat je elkaar moet gunnen.